Mijn oudejaarsavond 2017 werd door enkele onverwachte gebeurtenissen beïnvloed. Zo 'vierden' we de avond voor het eerst op grote hoogte. Nou ja, ergens rond de 1200 meter, bij het tussenstation van de kabelbaan Hopfgarten naar de Hohe Salve. Normaal is die kabelbaan in de avonduren buiten bedrijf, maar nu niet: het was gezellig druk boven. We kregen niet het zicht op vuurwerk waar ik op had gehoopt: er hing al de hele dag een flinke wolk in het dal. Boven was het helder, maar zicht naar beneden was er niet. Desondanks was het een leuke ervaring. De kabelbaan zou tot 02:00 uur in bedrijf blijven, maar daar hebben wij niet op gewacht. Met een stel halfzatte en luidruchtige tieners in de gondel daalden we rond half één weer af naar 'campingniveau'.

Er was die avond nog een andere kwestie die mij bezighield. En nog. Het bericht van een Hollands gezin in een al even Hollands vakantiehuisje. Op oudejaarsdag springt de man voor de trein, met zijn vierjarig kind in de armen. Een bericht dat domweg niet is te bevatten, los van al het andere wereldleed vol oorlogen, honger, droogte en andere ellende. Hoe uitzichtsloos moet je leven op 31 december 2017 zijn als je zoiets doet. Gepland, of in een opwelling. En niemand in zijn omgeving zal het zijn opgevallen, want anders was er vast ingegrepen.

Ik denk aan de echtgenote, aan wie dit bericht die avond wordt verteld. Aan de mensen die het moeten gaan vertellen. Aan de rest van de familie, vrienden, collega's. Aan de treinmachinist, die met zijn gedachten misschien al bij de oliebollen thuis was. Onvoorstelbaar leed. Maar allesoverheersend is de gedachte aan het kind van vier. Op de arm van zijn vader. Een veiliger plek is er voor een kind in de hele wereld niet: gedragen door je vader of je moeder. Die veiligheid voor het kind als ouder op deze wijze doorbreken, dat kan alleen maar het gevolg zijn van een desastreuze opwelling vol wanhoop. Waar, moeten we vrezen, helemaal niets aan te doen is.