Die Milchbuben zijn de twee broers Markus en Thomas Ehammer met een Tiroler Meisterkäserei ('Wir machen es bio') in Hopfgarten im Brixental. Alles staat in het teken van de melk, de kaas en het welzijn van hun negentien koeien, 'medewerksters' geheten in hun lezenswaardige folder. We kopen er yoghurt, melk en kaas. Het winkeltje is alleen op zaterdagmorgen geopend. De website (www.milchbuben.at) is al even leuk als het winkeltje: tijdens het openen van de site vult een fles melk zich op je scherm. En ook op de andere schermen 'spettert' de melk bijna letterlijk van je scherm.

'Natuurlijk, je kunt ook zonder melk leven', constateren ze zelf bij het uiteenzetten van hun bedrijfsfilosofie. Maar waarom zou je jezelf zoveel lekkers ontzeggen? Daarnaast vinden zij ook de cultuur rond melk van belang, 'zeker bij ons in het bergland'. "De zorg voor ons melkbedrijf is ook gelijk de zorg voor kalveren, klanten, boeren, landschap, toerisme en economische groei in de regio." En zo is het ook: ik schreef jaren terug al eens een verhaal over het belang van de boer voor 'bijna alles' in Oostenrijk.

Wat mij in een bedrijfje als dit aanspreekt is de kleinschaligheid. En ook het geloof in die kleinschaligheid. We kwamen het gisteren bij een vergelijkbaar bedrijfje tegen ook in Hopfgarten: een koffiebranderij. De eigenaar - Thüringer van oorsprong - koopt zijn bonen bij boeren in landen als Brazilië en Costa Rica. Maar: de boeren moeten er aan verdienen en niet de grote koffiebranders. Hij kiest zijn leveranciers dus met zorg. En ook overigens volgt hij de weg van de kleinschaligheid. Dus inkopen worden niet bij de supermarkt gedaan, maar bij lokale boeren. Ẅij eten zelf veel kaas en nauwelijks vlees." Koffiebrander Helmut stoort zich aan winkels 'met 135 verschillende soorten spaghettisaus'. "Nergens voor nodig, die overvloed."

Geen idee of we met kleinschaligheid de hele wereld kunnen voeden. Maar mijn sympathie heeft het. Onvoorwaardelijk.