Vreemde kop boven dit stukje natuurlijk, maar ik kan het snel verklaren. We staan met de caravan in Oostenrijk, op een wintersportcamping. Overdag zijn we vaak weg, regelmatig zijn we uit eten, maar tijdens deze donkere dagen net na Kerstmis zitten we ook nog wel eens binnen. Met de radio aan. De Oostenrijkse radio. En dat is wel even wennen.

In de eerste plaats lijkt het of de reclamemakers in Oostenrijk zich uitsluitend richten op kinderen en volwassen debielen. Wat een bedroevend niveau hebben de reclamespotjes hier! Op de illegale zender van mijn broer en mij - decennia geleden - produceerden wij heus serieuzere radiospotjes. Gericht op een ook geestelijk volgroeid mens.

Maar wat me uiteindelijk het meest stoort op de Oostenrijkse radio is de Duitse uitspraak van 'euro'. Het is zoiets als oj-ro. Niet om aan te horen! En ach, normaal is dat niet zo'n probleem, maar in elke reclamespot klinkt het wel een keer of vijf. Want alles gaat hier met korting weg, lijkt het.

Nee, dan de groet met 'hallo'. Je weet nooit wie je hier tegenkomt, dus 'hallo' of 'hi' vind ik het veiligst. Duitsers, Zwitsers, Australiërs, Walesmen, Oostenrijkers en Nederlanders: zien doe je het lang niet altijd waar iemand vandaan komt. Als een Duitse - bij voorkeur - terug groet met 'hallo' dan klinkt dat net even wat beter dan de Hollandse versie. Háálooh, zoiets. Ik hoor dat graag. Het is vrolijk, opgewekt, vriendelijk.

Ook erg: 'Das wird gàànz gàànz schwierig'. Net als 'und und und'. Gisteren zei iemand steeds (1 x per 3 zinnen) 'und so fort und so weiter'. Of andersom. En als ik dat goed schrijf zo.